THE HUDDLE

Two days before President Duterte is set to deliver his 4th State of the Nation Address (SONA), more than 40 mostly young people participated in a meaningful discourse to discuss the state of the nation “from the lens of the Filipino youth.”

Through the initiative of Rappler’s MovePH, in partnership with Dakila #WeTheFuturePH, most important issues affecting the lives of ordinary Filipinos – labor rights, environment and climate justice, press freedom and freedom of information (FOI), road safety and transportation, gender equality, and education – were tackled in a huddle called “SO ano NA?”.

67162230_2307742832650672_2683105458956271616_n
photo credit to Move.PH

Among the interactive activities prepared for the participants was to describe the country’s current state in one word. The most interesting answers included crisis, precarious, shit, pathetic, lost, abhorrent, impunity, bullshit, joke, grim, and wasak.

The second activity involved Mentimeter, Rappler’s mood meter, and seven attention-grabbing headlines that the online news website had released recently. The aim was to feel the pulse of the participants when the following headlines were shown on the screen:

  • PH among worst countries for workers – global index
  • This March 2019, the youth of Negros successfully campaigned towards a coal-free Negros
  • 14 media practitioners have been killed, and 128 cases reported of attacks and threats during the Duterte administration
  • Over 10,000 road-related deaths have been counted since 2016, with the most frequent victims – youth aged 20-24
  • 70,000 strong tayo, mga mahal! #ResistTogether
  • Kolateral is a 12-track album featuring various Filipino artists, where each track is backed by real data and narratives on the Philippine Drug War
  • Deped orders temporary closure of 55 Lumad schools in Davao region

 

After each headline was flashed, the participants were asked to click any of the eight moods to see which emotions the particular story was able to evoke from the group. Thankfully, nobody showed apathy to any of the headlines by clicking the emoticon for “don’t care”.

The third and last interactive activity required the participants to group themselves into five (all had to come from different groups/advocacies) and submit a presentation of their consolidated vision for the next three years, complete with specific and feasible solutions to the key issues plaguing the country today. That particular activity proved to be the most challenging one considering the limited time allotted to the groups to come up with a decent presentation and discuss the same in front of everyone – not to mention that that task had to be accomplished by collaborating with virtually complete strangers. The participants, however, were able to demonstrate their exemplary ability to rise to the challenge.

Based on their presentations, most of the country’s problems basically boil down to lack of education, discipline, and involvement. Thus, their proposed solutions were aligned with efforts and initiatives to ally themselves with individuals of the same advocacy, to educate communities and target groups on various key issues, to lobby and pressure the power wielders to genuinely represent and work for the interests of the majority, and to initiate the changes they want to see in society from the most basic level –  themselves.

The huddle, which was held right in the newsroom of Rappler, was an engaging and fruitful endeavor, so much so that a mere two hours was not enough to discuss each and every topic as extensively as each rightfully warranted. So, hopefully, Rappler and their partner organizations will continue to come up with lengthier activities of the same kind that will be participated in by more people of various orientations, and will give birth to ideas that will translate into progressive, sustainable and inclusive actions.

Advertisements

WHAT, ENABLER SI TATAY DIGONG KO?!!!

A lot of people are asking, “Ano ba ang ibig sabihin ng enabler?” “Bakit ninyo inaakusahan si Tatay Digong na isang enabler?” “Bakit isinisisi nyo yata sa kanya ang halos lahat ng mga hindi magagandang nangyayari ngayon sa bansa natin?”

Ganito kasi ‘yun.

Kapag ang Tatay mo ay nagsasawalang-kibo, nagkikibit-balikat, o nagbubulag-bulagan kapag may ginawa kang kasalanan; kung siya ay natatawa o dinidipensahan at binibigyan ka pa ng reward kapag ikaw ay isinusumbong sa kanya ng iyong kapatid; or worst, kung siya mismo ang nag-uudyok sa iyo na gumawa ng mali; masasabi nating “enabler” ang Tatay mo.

Masahol pa siya sa kunsintidor dahil nagbubuyo at nangkakayag pa siya tungo sa tiwali at maling daan.

Ang Tatay Digong mo, sa simula pa lang, ay inencourage na ang mga pulis, pati na rin tayong mga sibilyan, to “go ahead and kill drug addicts.” Ano ang naging resulta? Kaliwa’t kanan ang naging pagpatay sa mga suspected drug users —hindi lang ng mga pulis during legitimate police operations, kundi maging ng mga riding-in-tandem vigilantes, hitmen, at scalawags. Since he took office in July 2016, nasa 27,000 drug-related killings na ang naitatala sa bansa, ayon sa CHR.

Nag-release si Tatay Digong mo ng list of government officials na di-umano ay involved sa drugs, without filing a single case before the court nor presenting any clear and substantial evidence. Sa ngayon, 12 Mayors at 6 Vice-Mayors na ang pinapatay since Duterte won the presidency.

Winarningan ni Tatay Digong mo ang mga magbubukid against occupying unused and barren lands. Nagbanta pa nga siya na babarilin sila kapag sumuway sa kanya. Ayon sa Unyon ng Manggagawa sa Agrikultura (UMA), 172 farmers na ang pinapatay sa ilalim ng administrasyong ito. Mostly, ang mga biktima ay mga magbubukid na nagtatanim ng mga gulay, prutas, at root crops sa mga lupang nakatiwangwang lang during Tiempo Muerto (o yung panahon na wala silang trabaho dahil sa dead season) upang may maipakain sila sa kanilang mga pamilya.

Sa simula pa lang, ipinakita na ni Tatay Digong mo sa kaniyang mga salita at gawa, kung gaano kaliit ang tingin nya sa mga babae. Grabe ang pambabastos at pambabalahura nya sa mga anak ni Eba —mula sa rape jokes, catcalling, taking pride in his womanizing, paghalik sa female supporters nya in public, degrading women and belittling their competence and capability, pagsasabing foreign women have a queer odor, equating women’s usefulness to their vagina, pagmamalaki na minomolestiya niya dati ang kanilang kasambahay, at kung anu-ano pang kahalayan. Ang mga sipsip sa gobyerno, syempre pa, ay magpapa-impress. Follow the leader kasi ang peg nila. Kaya naglipana ang mga sexists, misogynists, bigots at chauvinistic pigs ngayon, pati na rin ang kanilang mga apologists. Nandyan sina Salvador Panelo, Vit Aguirre, Harry Roque, Martin Andanar, Pantaleon Alvarez, Reynaldo Umali, Manny Pacquiao, Tito Sotto, mga pro-admin bloggers, at marami pang iba.

Iniutos ni Tatay Digong mo sa ating mga sundalo na, if they should encounter female insurgents, dapat barilin nila ang mga ito sa vagina. Pwede rin daw silang mang-rape, at sasagutin niya hanggang tatlo. Sa mga pronouncements na ‘yun, he openly encouraged violence against women. Ayon sa Center for Women’s Resources, at least 56 cops ang na-involve na sa abuses against women from July 2016 to October 2018.

Walang tigil ang pagbanat ni Tatay Digong mo sa simbahang Katolika — mula sa mga pari at obispo hanggang kay Pope, sa mga santo, at mismong sa Diyos. Gago raw at lasenggo ang mga santo, at istupido naman daw ang sinasamba nating Diyos. In a period of 6 months, mula December 2017 hanggang June 2018, tatlong pari na ang pinapatay habang ang isa ay severely injured, ayon sa CBCP. Sabi nga sa isang pastoral letter na inilabas ng Simbahan, “they are killing our flock, they are killing us, the shepherds, and they are killing our faith.”

49603582_983571931827609_2222468154875969536_n
Photo credit to the owner

During the campaign pa lang, sinasabi na ni Tatay Digong mo na papayagan nya ang paglilibing sa bangkay ng diktador na si Ferdinand Marcos sa Libingan ng mga Bayani. Sa kabila ng malinaw na narrative ng kasaysayan na nagpapatunay sa pang-aabuso ng mga Marcoses sa kapangyarihan at sa pandarambong nila sa kaban ng bayan during their tyrannical rule, itinuturing ni Tatay Digong mo si Marcos na “best President ever” at pinupuri ang kanyang Martial Law. Ilang buwan pa lang sa Malacañang ang tatay mo noong Nov 2016 nang inilibing sa LNMB si Marcos sa pamamagitan ng isang tahimik at pasikretong seremonya. Ang mga statements nya rin ukol sa mga Marcoses ang nagpapalakas ng loob sa mga historical revisionists na patuloy na baluktutin ang kasaysayan at magpakalat ng kasinungalingan patungkol sa Martial Law. Ngayon, mahigit dalawang buwan na since inilabas ng Sandiganbayan ang verdict nito kaugnay ng graft charges against Imelda Marcos. She was found guilty of 7 counts of corruption. The involved amount is $200 million, at ang mga kaso were filed noong 1991 pa. We all know, however, na sa ilalim ni Duterte, hindi papayagang makulong ang biyuda ni Apo.

Paulit-ulit na sinasabi ni Tatay Digong mo during his campaign sorties na, should he get elected, he will release GMA. Barely a month after he stepped into the Palace, ibinasura ng Supreme Court ang kasong plunder against Congresswoman Arroyo. Kasabay ng pagpapalaya sa kanya from her hospital arrest ay ang pagbabasura nya rin sa kanyang wheelchair at neck brace. Two months after, pinalaya rin si Jinggoy Estrada sa bisa ng bail — this, despite the non-bailable nature of the plunder charges against him. Acquitted at pinalaya na rin si Bong Revilla. Kasalukuyang namamayagpag ngayon si GMA bilang House Speaker, samantalang ang tatlong ex-Senators na involved sa multibillion-peso pork barrel scam ay nag-file na ng kanilang COC para sa senatorial race next year.

Hindi maikakaila ang pagkiling ni Tatay Digong mo sa China. Sino ang makakalimot sa statement nyang, “There are now three of us against the world — China, Philippines and Russia”? At ang biro nyang, “If you want, just make us a province”? Under his administration, malakas ang loob na sinasakop ng China ang mga teritoryo natin sa West Philippine Sea. Nababaon tayo ngayon sa multibillion “friendly” loans sa China. Pinapaburan ang mga Chinese contractors na banned na sa ibang bansa due to unscrupulous business dealings and transactions. Malayang nakakapagtrabaho rito ang mahigit 3 million Chinese nationals na nagiging kakumpitensya pa ng di-mabilang na mga Pinoy na walang hanapbuhay. Nakakalusot sa BOC ang tone-toneladang illegal drugs at iba pang smuggled goods from China. Isa sa mga consultants ni Duterte ay Chinese. Madalas na may nagda-dock na Chinese military ship at nagla-land na Chinese aircraft sa Davao. Binu-bully sa WPS ang ating Navy at mga mangingisda. Ngayon, inaangkin na rin ng China ang ating Benham Rise. At naaprubahan na ang Chinese government-owned telecom company na mag-operate sa bansa. Ito ay posibleng maging malaking threat sa ating national security. Isang araw, magigising na lang tayo as the next Venezuela sa kamay ng mapanupil na China.

Ugali ni Tatay Digong mo ang labelling. Tinatawag niyang Dilawan ang kanyang mga kritiko, at Reds ang mga taga-suporta ng makakaliwang pwersa. Sa social media, paboritong target ng mga trolls at DDS ang mga “dilawan.” Samantala, because of redtagging, marami nang human rights advocates ang pinapatay. According to the National Union of Peoples’ Lawyers (NUPL), si Atty. Ben Ramos, isang kilalang human rights lawyer at peasant advocate, ang 34th lawyer killed under this administration.

Kilala si Tatay Digong mo for consistently lambasting media outfits for their critical reporting. Binabantaan nya ang mga ito with “exposés,” investigations and legal cases, coverage ban, at possible shutdown. As a result, napilitang ibenta ng Prieto family ang kanilang majority stake sa Philippine Daily Inquirer kay Ramon Ang, kilalang malapit na kaibigan at campaign contributor ni Duterte. Ang Rappler ay patuloy na ginigipit hanggang ngayon, samantalang ang ABS-CBN ay tinatakot na hindi bibigyan ng renewal of franchise kapag ito ay nag-expire in 2020. Tinutuya rin ng mga DDS at trolls ang mga myembro ng media na “presstitutes.” Sa kasalukuyan, 12 journalists na ang pinapatay sa ilalim ng rehimeng Duterte, ayon sa NUJP.

Alam nating lahat na marami sa mga political supporters at campaign contributors ni Tatay Digong mo ang binigyan nya ng mga posisyon o meaty contracts sa gobyerno. Marami ang na-bypass na career officials, at karamihan sa mga appointees nya ay kulang sa karanasan, abilidad, at credentials. Recently, “pabirong” nag-issue ng warning si Tatay Digong mo sa mga local officials sa Bicol na hindi bibigyan ng suportang pinansyal kung hindi nila susuportahan ang kandidatura nina Bong Go, Bato Dela Rosa, at Francis Tolentino. Kung ang pinakamataas na lider ng bansa ay walang pakundangan sa pagpa-practice ng patronage politics, ano ang dapat nating asahan sa local at barangay levels? Dapat nga kasi, leadership by example ang pinapairal. Di ba?

Paano maipatutupad sa bansa ang anti-political dynasty law kung mismong pamilya ni Tatay Digong mo ay mga political dynasts? Paano siya paniniwalaang seryoso sa kanyang anti-corruption campaign kung pinakawalan nya ang mga plunderers, nananahimik siya sa mga appointees nyang involved sa mga anomalya, at ipinu-promote niya ang mga kaalyado nyang nalusutan o nagpalusot ng tone-toneladang shabu sa Customs? Paano nya oobligahin ang mga government employees na maging competent sa kanilang trabaho kung nagpa-power nap lang siya sa mga pandaigdigang pagtitipon? Paano siya paniniwalaan that he hates the oligarchs kung nakikita natin siya rubbing elbows with the Marcoses, the Ejercito-Estradas, the Binays, the Enriles, and the Arroyos, at pinapaburan o nage-engage in out-of-court settlements with his campaign contributors na gaya nina Dennis Uy (Phoenix), Alexander Wongchuking (Mighty Corp.), Lucio Tan, Janet Napoles, at Manny Pacquiao?

Sa two and a half years na pamumuno ni Tatay Digong mo, he is able to effectively polarize the nation. Niyayakap na ngayon ng mga mamamayan ang cultures of hate, violence, and fear. Dahil sa kanyang crude speech, notoriety, mediocrity, at incompetence, nagiging laughing stock na tayo ng buong mundo. Our moral values have deteriorated and our moral fiber as Filipinos is now corrupted. Naghahari na sa karamihan sa atin ang kawalan ng respeto, ng dignidad, ng integridad, ng disiplina, at ng moralidad. Bilang lipunan, nawawala na ang ating moral compass.

Ngayon, sa dinami-rami ng mga patunay, hindi ka pa rin ba naniniwalang ENABLER si Tatay Digong mo?